Το Magico.one σε πρώτη πανελλαδική προβολή παρουσιάζει:
ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΩΝ ΥΑΚΙΝΘΩΝ
Για κάθε επικοινωνία, απευθυνθείτε: zachs75subs@gmail.com
Να το γεμίσω;
Γέμισέ το, έχω μεθύσει κρυφά με πιο δυνατούς άντρες από σένα.
- Οι Γερμανοί δεν αντέχουν τα πολλά. - Έχω πιει με όλες τις εθνικότητες.
Και πιο πολύ από τώρα;
Να κοιτάς τη δουλειά σου, αδερφέ. (Στα αγγλικά)
- Θα έρθεις λοιπόν σε μένα; - Δεν το νομίζω.
- Γιατί όχι; - Δεν έχω χρόνο για τέτοια ανταμοιβή.
Λοιπόν, πώς είσαι;
Μια χαρά.
Δεν έχεις αλλάξει, Ντάγκμαρ.
Δε μπορώ να πω το ίδιο για σένα.
Παίξε κάτι χαρούμενο. Μια σάμπα.
Χορεύεις σάμπα Βίλι ,έτσι;
- Άσε με, μπορεί να έρθει κανένας! - Δεν έρχεται κανείς τέτοια ώρα.
Δεν ακούς που όλοι είναι ξύπνιοι ακόμα;
- Η καλή ζωή, ακριβώς όπως στο κλαμπ. - Ναι. Έχουν κάπου να πάνε.
- Μόνο ένα πράγμα έχεις στο μυαλό σου. - Όχι. Δε θα 'ταν φυσικό αυτό.
Ζεις στα πατρικά σου, η μητέρα σου δε σ' αντέχει άλλο.
Αντέχει ακόμα. Δες και μόνη σου πόσο εύκολο είναι να βρεις παχνί.
Έχω ξεκινήσει τέσσερις δουλειές κι όλες έχουν αποτύχει.
- Τα πράγματα θα φτιάξουν. - Ναι, όταν πάρω τη βασική σύνταξή μου.
- Αυτό που μετράει είναι ότι σ' αγαπώ. - Μακάρι να το εκτιμούσα περισσότερο.
Φίλησέ με, Καλέ.
- Άσε με, κάποιος έρχεται. - Να πάρει!
- Βιαζόταν. - Φαινόταν παράξενη, έτσι;
Και μετά ήταν κι αυτό το ρημάδι το φως.
Ξέχασέ τον.
- Ορίστε; - Αυτός που σκέφτεσαι. Δεν αξίζει.
- Δεν υπάρχει κανένας αυτός. - Πάντα υπάρχει.
Ένας που βλέπει τόσο μακριά όσο εγώ, δεν ξεγελιέται τόσο εύκολα.
- Θες να δεις ένα σκίτσο; - Όχι, ευχαριστώ.
Είναι πραγματικά ωραίο. Ηλιοβασίλεμα πάνω από το κάστρο. Μόνο 10 κορώνες.
Υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη. Δες πόσο όμορφο είναι.
Ορίστε. Κράτα το σκίτσο.
Ολάβσγκαταν 13, 5ος όροφος, Μπρινκ. Ερχόμαστε εκεί.
Κανείς να μην εισέλθει ή να αγγίξει οτιδήποτε.
- Το ασθενοφόρο ήρθε. - Απλά ξεκρεμάστε την.
Είναι φυσικό οι γυναίκες να αυτοκτονούν έτσι;
Τα υπνωτικά χάπια και το φυσικό αέριο είναι οι συνήθεις τρόποι.
Αλλά ήθελε να είναι σίγουρη.
Ναι. Κι έφυγε γρηγορότερα, υποθέτω.
Εκεί μέσα είναι.
- Σβένσον; - Παρακαλώ;
Ένας συγγραφέας ονόματι Βίκνερ μήπως μένει εδώ;
- Στην άλλη πλευρά του διαδρόμου. - Ορίστε το πιστοποιητικό θανάτου.
Βρες τα κλειδιά και φέρ' τα στο τμήμα
Επιθεωρητής Λέβγκρεν. Μπορώ να περάσω;
Βεβαίως, παρακαλώ περάστε.
Άντερς, μπορείς να βγεις; Ένας κύριος θέλει να σου μιλήσει.
Δεν έχω χρόνο, πες του να φύγει.
Είναι από την αστυνομία.
Τότε να φύγει αμέσως, δεν έχω κάνει τίποτα.
- Έχω ένα γράμμα για τον κο Βίκνερ. - Ρίξτε το τότε στο γραμματοκιβώτιο.
Εντυπωσιακός άνθρωπος, δε νομίζετε; Έτσι νομίζω εγώ τουλάχιστον.
- Φαίνεται ότι δε γνωρίζεις τι συνέβη. - Ποιος πυροβόλησε ποιον και γιατί;
Κανείς δεν πυροβολήθηκε. Αλλά η γειτό- νισσά σου η κα Μπρινκ αυτοκτόνησε.
Κρεμάστηκε. Σήκω από το κρεβάτι για να συνεχίσουμε την κουβέντα μας.
- Ζείτε εδώ πολύ καιρό; - Είμαστε τρία χρόνια μαζί.
Είχα το διαμέρισμα πριν παντρευτούμε.
Συγχωρέστε τον τόνο μου, δεν ήξερα ότι ήταν τόσο σοβαρό.
- Φέρατε ένα γράμμα. - Το βρήκαμε στο γραφείο της,
απευθύνεται σε σένα και τη σύζυγό σου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτοκτόνησε, αλλά θέλουμε να το επιβεβαιώσουμε.
Γράφει: Αγαπητοί γείτονες, αποφάσισα να τερματίσω την ασήμαντη ύπαρξή μου.
Δεν έχω συγγενείς, ούτε φίλους που να είναι κοντινοί μου,
γι' αυτό και επιθυμώ,
με σώας τας φρένας μου, να αφήσω όλα τα υπάρχοντά μου σ' εσάς,
τον συγγραφέα Άντερς Βίκνερ και την σύζυγό του.
Κάντε τα ό,τι θέλετε. Πουλήστε ό,τι δε θέλετε να χρησιμοποιήσετε.
Τα λεφτά της κηδείας θα τα βρείτε στο τραπεζικό βιβλιάριο στο κάτω συρτάρι.
Λυπάμαι για την ταλαιπωρία, Στοκχόλμη, 22/10/1949. Ντάγκμαρ Μπρινκ.
Γράφει ότι δεν είχε στενούς φίλους. Εσείς ήσασταν;
- Όχι, δεν την ξέραμε. - Είναι αρκετά ασυνήθιστο.
Για μένα, όλα τακτοποιήθηκαν. Μπορεί να είναι πιο δύσκολο για εσάς, όμως.
Η διαθήκη δεν είναι νομικά έγκυρη, δεδομένου ότι δεν είναι επικυρωμένη.
Αν βέβαια δεν εμφανιστούν συγγενείς που να την προσβάλουν, δε θ' ανησυχούσα.
Θα πάρω τα κλειδιά ώστε ο διαχειριστής του ακίνητου να έρθει σε μένα.
- Αντίο. - Αντίο.
- Η ασφάλεια πρέπει να έπεσε. - Δεν έχει λάμπα.
- Πιστεύεις...; - Πιθανώς.
- Να μην περιμένουμε μέχρι αύριο; - Είμαστε ήδη εδώ.
- Ορίστε, έγινε πιο ευχάριστα τώρα. - Το ευχάριστο δεν είναι η σωστή λέξη.
Το γραφείο είναι ωραίο. Θα το κρατή- σουμε. Για να μη γράφεις στο κρεβάτι.
Κανείς δε θα με αναγκάσει να γράψω έστω μία λέξη μακριά από το κρεβάτι.
Τα βιβλία που θα περίμενε κανείς, κυρίως ποίηση.
Μπόγιε, Γκούλμπεργκ. Σέντεργκραν.
- Κρατάμε το φωνογράφο με ράδιο; - Αν είναι να μην ακούω το ραδιόφωνο.
Έχεις τόσους πολλούς δίσκους! Και μοντέρνους και κλασικούς.
Μπετόβεν και Τσαϊκόφσκι.
- Πώς το ήξερες; - Έτσι την είχα κόψει.
Έχει υπογραμμίσει ένα ποίημα της Σέντεργκραν.
Θα σιωπήσω για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Ο ομιλητής δεν είναι παρά το ρυάκι που φλυαρεί, στραμμένο στον εαυτό του.
Ένα μοναχικό δέντρο θα είμαι στις πεδιάδες,
τα δέντρα στο δάσος πεθαίνουν, λαχταρούν για καταιγίδα.
Θα είμαι γερή από πάνω μέχρι κάτω, με χρυσές αυλακιές στο αίμα μου.
Θα είμαι καθαρή και αθώα, σαν φλόγα που γλείφει τα χείλη του.
- Υψηλά ιδανικά. - Ναι.
Γιατί να αυτοκτόνησε άραγε;
Θα ήθελα να βρω αυτούς που την οδήγησαν στο θάνατο.
- Ίσως να έφταιγε η ίδια. - Όχι, δε μου κολλάει καθόλου.
- Πώς θα διαλευκάνεις την υπόθεση; - Κορίτσι των υακίνθων.
- Τι εννοείς; - Δικό της, από την εφημερίδα.
- Ποιος το ζωγράφισε αυτό; - Δε βλέπεις; Ο Ηλίας Κόορνερ.
Ηλίας Κόορνερ. Θα ξεκινήσουμε απ' αυτόν λοιπόν.
ΝΕΚΡΟΣ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ
Εμπρός;
Είναι κανείς εδώ;
Εμπρός;
- Τι έγινε; Τι θέλετε; - Θα ήθελα να δω τον κο Κόορνερ.
- Τι τρέχει; - Είναι ένας που θέλει να σου μιλήσει.
Ο λαιμός μου είναι στεγνός, να έρθει μετά.
Λέει να έρθεις πιο μετά.
-Πόσο πιο μετά; - Όταν δε θα είναι στεγνός ο λαιμός του.
Σπάσε.
Καλημέρα.
Να σου πω! Ξύπνα!
Πάρε μια κορώνα.
Παραγγελιά από τον Κόορνερ, πήγαινε να του πάρεις τρία μπουκάλια γάλα.
Γκ. Ντ. φον ΛΙΒΕΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ
- Ο κος Βίκνερ να δει τον κο τραπεζίτη. - Δεν τον ξέρω, ρώτα τον τι θέλει.
- Πρόκειται για την Ντάγκμαρ Μπρινκ. - Πες του να περάσει.
- Βίκνερ. - Καθίστε, παρακαλώ. Να είστε σύντομος.
Περιμένω μια επίσκεψη.
Σας είδα στην κηδεία της Ντάγκμαρ Μπρινκ.
- Και λοιπόν; Έγινε κάτι; - Ξέρετε γιατί αυτοκτόνησε;
Όχι, ίσα που την ήξερα.
Πήγα στην κηδεία γιατί είμαι παλιός φίλος της μητέρας της.
Το διαπίστωσα, στα μητρώα της ενορίας.
Με ποιο δικαίωμα παραβιάζετε την ιδιω- τική ζωή άλλων; Ντροπή σας! Φύγετε!
Όπως θέλετε. Μη σας ενοχλώ την ένοχη συνείδησή σας.
Σταματήστε!
Καθίστε.
Συνάντησα την Ντάγκμαρ Μπρινκ μόνο σε μία περίσταση.
Ήταν την Πρωτοχρονιά του 1946 σ' αυτό το δωμάτιο.
Κοιτούσα έναν που φτυάριζε το χιόνι στη στέγη στην απέναντι πλευρά.
Σκέφτηκα ένας Θεός ξέρει αν το απο- λαμβάνει περισσότερο απ' ότι εγώ εδώ.
Μετά, ο βομβητής χτύπησε.
Μια δις Μπρινκ θέλει να δει τον τραπεζίτη. Ντάγκμαρ Μπρινκ.
Πες της να περάσει.
- Καλημέρα, κε τραπεζίτα. - Καλημέρα.
Κάθισε, παρακαλώ.
Τι μπορώ να κάνω για σένα;
Όπως γνωρίζεις, η μητέρα μου πέθανε πριν από 10 χρόνια.
Από τότε έχω μείνει μόνη. Ήταν δύσκολα.
Ήλπιζα να μην αναγκαστώ να το κάνω,
αλλά πλέον χρειάζομαι 5.000 κορώνες.
Και δεν έχω πουθενά αλλού να στραφώ.
- Συγνώμη, αλλά γιατί τα ζητάς από μένα; - Είσαι ο πατέρας μου.
Λυπάμαι, αλλά κανείς μας δε μπορεί να είναι σίγουρος γι' αυτό. Δυστυχώς.
Η μητέρα μου ήταν σίγουρη και ποτέ δεν είπε ψέματα σε σένα ή σε μένα.
Αγαπητή δις Μπρινκ,
μετά λύπης θα σου πω ότι όταν η μητέρα σου κι εγώ ήμασταν μαζί,
με απάτησε. Το παραδέχτηκε κι η ίδια.
Ναι, μία φορά. Όταν ήσουν εξωτερικό για 6 μήνες, στην αρχή της σχέσης σας.
- Σου το είπε αμέσως μόλις επέστρεψες. - Είσαι πολύ καλά ενημερωμένη.
- Τότε ξέρεις επίσης ότι την συγχώρεσα. - Ναι.
Αλλά δύο χρόνια μετά, όταν έμεινε έγκυος,
εκμεταλλεύτηκες αυτό το παράπτωμα για να βρεις αφορμή να την χωρίσεις.
- Την εγκατέλειψες όταν σε είχε ανάγκη. - Έδωσα 5.000 για ν' ανοίξει κομμωτήριο.
Άκου τι λες. Ήταν δάνειο και στο ξεπλήρωσε μέχρι δεκάρας.
- Τα έδωσα όμως. - Και τα ξαναπήρες πίσω.
Αυτές τις 5.000 σου ζητώ και πάλι.
Ειλικρινά, δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να σου δώσω χρήματα.
Αλλά για χάρη της μητέρας σου, θα σου γράψω επιταγή 1.000 κορωνών.
- Είπα 5.000. - Κι εγώ είπα 1.000.
- Έχω ακόμα το γράμμα. - Ποιο γράμμα;
Το αποχαιρετιστήριο προς τη μητέρα μου, γραμμένο ένα μήνα πριν παντρευτείτε.
Σε μια κυρία "της δικής σου τάξης". Δυστυχώς, έχει ημερομηνία.
- Ο εκβιασμός είναι κακούργημα. - Θα μπλέξεις χειρότερα από μένα.
Τι εγγυήσεις θα έχω ότι αυτή η κατάσταση δε θα ξανασυμβεί;
Θα πάρεις το γράμμα πίσω.
Ορίστε. Χαίρομαι που η μητέρα σου δεν έπρεπε να το ζήσει αυτό.
Ναι, και αυτό είναι χάρη σε σένα. Καλημέρα, κε τραπεζίτα.
Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική μου συνάντηση με την Ντάγκμαρ Μπρινκ.
- Δηλαδή, πιστεύατε ότι ήταν κόρη σας; - Ελπίζω να μην ήταν.
Τότε γιατί παρευρεθήκατε στην κηδεία;
- Ο δικηγόρος Ρίνερ είναι εδώ. - Στείλ' τον μέσα.
Φοβάμαι ότι είμαι απασχολημένος. Καλημέρα.
ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ
Να φανταστείς ότι όλο αυτό θα ήταν για φιλανθρωπία.
- Παρακαλώ; - Η δις Βίνκλουντ;
Κάποτε ήμουν. Αφορά κάποια μήνυση ή παλιό χρέος;
- Ζούσατε στην Ολάβσγκαταν 13, σωστά; - Ναι, αλλά έχω πληρώσει το ενοίκιο.
- Να πάμε κάπου να μιλήσουμε; - Ναι, θα ήθελα τζιν τόνικ, ευχαριστώ.
Έχει μια παμπ εδώ πιο κάτω.
Αυτό είναι δικό μου. Βάλε τα μπουκάλια στο τραπέζι, δε θα κολυμπήσουμε.
- Πού είναι ο Έγκμπεργκ; - Ο διαχειριστής πήγε στο γκισέ.
Αν ρωτήσει, είναι δύο δικά μου και εφτά δικά του.
Στην υγεία της κοινής λογικής και της αρμονίας, όπως λέει ο σύζυγός μου.
Αλλά όταν πρόκειται γι' αυτόν, δεν έχει πλέον και πολύ υγεία.
Ήξερα την Ντάγκμαρ Μπρινκ, μα δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σας πω γι' αυτήν.
Συναντηθήκαμε με αστείο τρόπο, φυσικά.
Ήταν μια παραμονή Χριστουγέννων, λίγο πριν παντρευτώ τον Βίκτορ.
Ήταν το 1946 και καθόμασταν εδώ, όλος ο θίασος.
Στον Έγκμπεργκ ανήκει και αυτή η παμπ και το θέατρο.
Παραδοσιακά γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα όλοι εδώ μαζί.
Καθίσαμε εκεί πέρα. Περνούσαμε πολύ καλά, τι γέλια και τραγούδια!
Ο Βίκτορ ήταν λίγο μουντρούχος, γιατί του είχα δώσει μόνο ένα λουκάνικο.
Αλλά αυτό ήταν το μόνο κακό.
Ο Νιλάντερ απάγγελνε τον Κλόουν Κλοποπίσκι,
όπως κάνει πάντα μετά από 4 σφηνάκια.
Αλλά κανείς δεν τον άκουγε.
Εκτός από τον Βίκτορ, που ένιωσε συγκί- νηση και τότε μπήκε η Ντάγκμαρ Μπρινκ.
Και έκανε τον καλύτερό του νούμερο, στάθηκε στο κεφάλι του κι έπειτα...
Τέλος.
- Είσαι μόνη; - Ναι, ναι, μόνη.
Τι θα πάρεις;
- Το μενού της ημέρας. - Σάντουιτς ή δείπνο;
- Σάντουιτς. - Μόνο;
- Δε θέλω κάτι άλλο. - Κάτι να πιεις;
Μεταλλικό νερό.
# 14 χρονών ήμουν νομίζω, κοριτσόπουλο και χαρούμενη πολύ,
# αγαπητικό πουθενά δε γνωρίζω, αλλά εμένα δε μου καιγόταν καρφί...
- Τι έπαθες; Κλαις; - Να πω την αλήθεια, ναι, κλαίω.
- Μα γιατί; - Δες την εκεί πέρα.
Σαν μικρό μοναχικό σπουργιτάκι. Χωρίς πράγματα.
- Δεν είναι τόσο κακό, νομίζω. - Έχεις καρδιά από πέτρα.
Κοίτα μας εδώ, με τα ζαμπόν μας και τα λουκάνικα μας και τα πατέ μας.
Κι αυτή ξεροτρώει τρία στεγνά σάντουιτς και πίνει νερό.
- Πες της να έρθει εδώ τότε. - Τι καλός άνθρωπος που είσαι!
Γιατί κλαις;
Σκέφτομαι τον Κλόουν Κλοποπίσκι!
Είσαι μεθυσμένος.
Με λένε Γκουλάν Βίνκλουντ. Συγνώμη που ενοχλώ, μα φαίνεσαι τόσο μοναχική.
Δε θα ήθελες να καθίσεις μαζί μας;
- Φυσικά, αλλά δεν ξέρω κανέναν. - Ηθοποιοί της επιθεώρησης είμαστε.
- Και είναι Χριστούγεννα. Έλα μαζί μας. - Ευχαριστώ.
Μη δώσεις σημασία στον Βίκτορ, έχει πιει δυο ποτά παραπάνω.
Σαν στο σπίτι σου.
- Υπάρχει ένα γράμμα εδώ. - Γράμμα; Θα είναι από τον φίλο μου!
Έχω ένα φίλο, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Θέλω να δω τι μου ετοιμάζει ο μπαγασάκος αυτή τη φορά!
Είναι γλυκός και καλός, αλλά όχι πολύ γενναιόδωρος.
Θα ξαπλώσεις εκεί. Είναι πολύ άνετα.
Θα γίνω...; Επιταγή Επιταγή των 1.000 κορωνών!
Τώρα είναι καβάλα στ' άλογο και μπορεί να γράψει πολλά μηδενικά!
Άναψε μερικά κεριά να νιώσουμε πιο ζεστά.
Με συγχωρείς όμως, θα διαβάσω τι μου γράφει.
Δεν είναι δυνατόν!
Τι έγινε;
Μετά από 8 χρόνια, με αποχαιρετά με γράμμα.
Ευχαριστώ για το χρόνο που μοιραστήκαμε.
Όπως καταλαβαίνεις, δε γίνεται πλέον να υπολογίζεις στην οικονομική μου στήριξη.
Και μάντεψε ποια είναι η δικαιολογία του; Έγινε παππούς.
Σίγουρα θα βρεθεί κάποιος νεότερος και πιο όμορφος.
Έχω γίνει παππούς!
Ωραία λοιπόν, αυτό μας έλειπε τώρα. Ποιος θα πληρώνει για το διαμέρισμα;
- Να σου πω, θες να το πάρεις εσύ; - Τι θ' απογίνεις εσύ;
Μην ανησυχείς για εμένα.
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one
Γκ. Ντ. φον Λίβεν
Βίκτορ, η Γκουλάν είμαι. Η απάντηση είναι ναι.
Είπα, η απάντηση είναι ναι.
Βίκτορ, μην κλαις κι εσύ τώρα! Κλαίει κι αυτός, πανάθεμά τον.
Ναι, το ξέρεις ότι σ' αγαπώ. Ναι, το ξέρω! Πήγαινε για ύπνο.
Έτσι η Ντάγκμαρ κι εγώ συγκατοικήσαμε μέχρι να παντρευτώ τον Βίκτορ.
Δε βλεπόμασταν πολύ, δούλευε μπαργούμαν στο Ριτζ κι εγώ στο θέατρο.
- Κανείς δε μπορούσε να το φανταστεί. - Τι ακριβώς;
- Μπορώ να πληρώσω; - Μια στιγμή, παρακαλώ.
Είχε κάτι περίεργο πάνω της. Ήταν δύσκολο να το αντιληφθείς.
Ήταν φυλακισμένη στο μυαλό της. Αλλά όλοι είμαστε διαφορετικοί, φυσικά.
Δεν ξέρετε από πού ήρθε εκείνα τα Χριστούγεννα;
Όχι, δεν ήθελε ποτέ να πει.
Αλλά άκουσα τη διεύθυνση όταν κάλεσε τη μεταφορική.
Ήταν Χιεγκλουντσγκατάν 37. Ξέχασα το όνομα.
Ναι, πέρνα, που να πάρει!
- Ποιος στο διάολο είσαι εσύ; - Θέλω να δω τον κο Κόορνερ.
Ξύπνα, ο ηλίθιος που με κορόιδεψε για να σου πάρω γάλα είναι εδώ.
- Ώστε αυτός είναι; - Ναι.
Πολύ ωραίο το αστείο σου!
Ακούσατε; Ο Ηλίας Κόορνερ, γελά. Πιες μια γουλιά.
Όχι, θα επιστρέψω αργότερα. Δε μπορούμε να μιλήσουμε τώρα.
Είσαι τόσο αριστοκράτης που δεν πίνεις από το μπουκάλι;
Που να σε πάρει, κυριλέ... κυριλέ κουλτουριάρη!
Φύγε από 'δώ! Χάσου!
Μην ξανάρθεις εδώ.
Είχε δίκιο, είσαι ένας κυριλέ κουλτουριάρης.
Αλλά γράφεις σαν αναλφάβητος. Τι λέει εδώ;
Ο αναλφάβητος δε γράφει καθόλου.
Εσύ είσαι όμως, αφού δε μπορείς να διαβάσεις.
Ναι, τι λέει; Δεν είναι εύκολο όταν γράφεις στο κρεβάτι.
- Ανθρωπομορφισμός λέει. - Τι σημαίνει;
Άνθρωπος σημαίνει ανθρώπινη και μορφική φιγούρα. Είναι ελληνικό.
- Κανείς δε θα το καταλάβει. - Αυτοί που πρέπει, θα το καταλάβουν.
- Τι είναι τώρα; - Βρες κάτι να πιούμε, ήρθε επισκέπτης.
Δε μπορούμε να βρούμε τη γαλήνη εδώ μέσα;
Ούτε καν το μπουκάλι δε βρίσκω.
- Καλησπέρα. - Περάστε.
Άντερς;
Είναι ο λοχαγός Μπρινκ, ο πρώην σύζυγος της Ντάγκμαρ.
Βίκνερ. Περάστε, παρακαλώ.
Είδα τα ονόματά σας στην ιδιόχειρη διαθήκη της Ντάγκμαρ.
Δεν είναι δική μου δουλειά, αλλά... πώς πέθανε;
- Να... - Κρεμάστηκε.
Ναι.
Ήμουν σχεδόν σίγουρος.
- Λοιπόν; Γνωρίζετε γιατί το έκανε; - Όχι, καθόλου.
Αλλά δεν εκπλήσσομαι. Τέτοιος άνθρωπος ήταν.
Ήταν διαφορετική. Δύσκολα την πλησίαζες.
Παρόλο που ήμασταν παντρεμένοι 4 χρόνια,
δε νομίζω ότι το κατάλαβε ή το ένιωσε.
- Υποθέτω όμως ότι δε σας ενδιαφέρει. - Κάθε άλλο. Μας ενδιαφέρει πολύ.
Η εικόνα της μ' ενδιαφέρει πάρα πολύ.
Είναι δύσκολο, αν φανταστείς ότι θα μπορούσε να ήταν ζωντανή...
και να ήμασταν ακόμα παντρεμένοι, αν δεν άνοιγα εκείνο το γράμμα.
Ήταν λίγους μήνες αφότου είχαμε παντρευτεί.
Επέστρεψα σπίτι μια μέρα νωρίτερα. Ζούσαμε στα προάστια.
Υπήρχε ένα γράμμα για την Ντάγκμαρ. Είχε σταλθεί από το Παρίσι.
Ήταν στον οδοντίατρο στην πόλη. Λίγο πριν το δείπνο, μου τηλεφώνησε.
Είπε ότι θα καθυστερήσει και να μην την περιμένω για φαγητό.
Κοίταζα συνέχεια το γράμμα για κάποιες ώρες.
Έτσι μπήκα στον πειρασμό και το άνοιξα.
Ήταν ερωτικό γράμμα από κάποιον που τον έλεγαν Άλεξ.
Ήταν πολύ προφανές ότι αγαπιόντουσαν παλιά κι ότι την αγαπούσε ακόμα.
Σφράγιζα τον φάκελο όταν άκουσα την πόρτα ν' ανοίγει.
- Γεια. Έφαγες να υποθέσω; - Ναι.
Πού είναι το ευχαριστήριο φιλί για το δείπνο; Ή δεν έχει γιατί δεν ήμουν εδώ;
Για να σε δώ. Συνέβη κάτι; Σε εξουθένωσε ο Άντελσβαρντ πάλι;
Όχι, αλλά απογοητεύτηκα που έπρεπε να φάω μόνος μου.
Σαν νιόπαντρος κάνεις. Μου λες ότι σου έλειψα;
Όχι. Κάνε λίγο ησυχία, σε παρακαλώ.
Σύμφωνα με το ιταλικό πρακτορείο,
η γερμανική εμπροσθοφυλακή εισήλθε σήμερα στο Παρίσι,
μέσω της πύλης του Σαιν Ντενί.
Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι, οι δρόμοι της πόλης ήταν άδειοι.
Οι περισσότεροι κάτοικοι παρέμειναν εντός οικιών ή στα καταστήματά τους.
Τα παντζούρια σφράγισαν και θανατηφόρα σιωπή...
- Τι κάνεις; - Δε μπορώ ν' ακούω, είναι αποτρόπαιο.
Δεν είναι χειρότερα απ' όταν μπήκαν σε Βρυξέλλες, Άμστερνταμ ή Βαρσοβία.
- Είναι σατανικοί! - Αλλά πολύ καλοί στρατιωτικά.
Αυτή η σάπια και διαβρωμένη Γαλλία πρέπει να καθαριστεί.
- Σαν ναζί ακούγεσαι. - Τους θαυμάζω, ως αξιωματικός.
Μα δεν είμαι οπαδός τους. Σε παρα- καλώ, ας μη συζητάμε για πολιτική.
Όχι, ας το αφήσουμε.
- Ντάγκμαρ; - Ναι.
Μπορείς να μου απαντήσεις ειλικρινά; Έχεις αγαπήσει κάποιον πριν από μένα;
- Γιατί με ρωτάς τώρα; - Να, ξέρω πολύ λίγα για σένα.
Αρκετά που να μην έχεις ρωτήσει ως τώρα, νομίζω.
Μπορείς να αγαπάς κάποιον χωρίς να έχεις σχέση.
Δεν ξέρω γιατί το αναφέρεις, αλλά θα σου δώσω ειλικρινή απάντηση.
Δεν έχω αγαπήσει ποτέ κάποιον πριν από σένα, Στέφαν.
Δεν καταλαβαίνω γιατί μου είπε ψέματα τότε.
Και δεν της είπατε ποτέ ότι είχατε διαβάσει το γράμμα από τον Άλεξ;
Αυτό θα ισοδυναμούσε με διαζύγιο.
Θα με είχε συγχωρήσει αν την είχα απατήσει,
αλλά ποτέ που είχα διαβάσει κάποιο γράμμα της.
Το έκαψα το ίδιο βράδυ, αλλά δεν είχε διαφορά.
Δε μπορούσα να ξεχάσω ότι μου είχε πει ψέματα.
Άλλαξε τα πάντα μεταξύ μας. Δε μπορούσα να την εμπιστευτώ πια.
Και μπορούσε να την είχε πει.
Λοιπόν, ώρα να φεύγω τώρα.
Ευχαριστώ που μ' ακούσατε, ένιωσα καλά που τα είπα.
- Δεν το είχα ξανακάνει. Καληνύχτα. - Θα σας ξεπροβοδίσω.
- Πιστεύεις ότι τον απάτησε; - Εσύ;
- Όχι. - Γιατί όχι;
- Δεν ήταν τέτοιος άνθρωπος. - Είπε ψέματα για τον Άλεξ.
Όχι απαραίτητα, δεν ξέρουμε τι έγραφε σίγουρα το γράμμα.
Τον ζηλιάρη και τον καχύποπτο δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι.
Αλλά ξέρω σίγουρα ότι αγαπούσε τον Άλεξ.
Αλήθεια; Πώς γίνεται να το ξέρεις;
- Θα σου πω αύριο, κοιμήσου τώρα. - Πλάκα μου κάνεις.
Πίστευε ό,τι θέλεις, δε θα σου πω απόψε άλλωστε. Κλείσε το φως.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.
- Άντερς, ο καφές είναι έτοιμος. - Έρχομαι.
Αναρωτιέμαι αν ο περίφημος Ηλίας Κόορνερ είναι ξεμέθυστος σήμερα.
Κοιμήθηκες καλά;
- Θα διαβάζεις εφημερίδα στο τραπέζι; - Αν δε διαβάζω εγώ, θα διαβάζεις εσύ.
- Είσαι σε κακή διάθεση; - Όχι, ονειρεύτηκα όμως αυτόν τον Άλεξ.
Λοιπόν, θα μου πεις τώρα;
Άντε.
Θα μου πεις τώρα;
Ήταν στην αρχή της σχέσης μας. Τον Φεβρουάριο του 1947.
Ως συνήθως, βαριόσουν αφόρητα να με συνοδεύσεις ως το σπίτι.
- Μπορώ να περάσω μια στιγμή; - Όχι τώρα, ετοιμαζόμουν να ξαπλώσω.
Όχι, δεν ετοιμαζόσουν.
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Δε μ' αρέσει να χώνομαι στις δουλειές των άλλων.
Αλλά όταν πρόκειται για αυτοκτονία, το θεωρώ υποχρέωσή μου.
Δε γίνεται να καθίσουμε;
Κάτσε εσύ.
Εγώ προτιμώ να μείνω όρθια.
Γιατί θες να το κάνεις;
Γιατί να σου πω; Δεν ξέρω καν τ' όνομά σου.
Μπριτ Σέντεμπεργκ. Διαφημιστική διευ- θυντής της εκδοτικής εταιρείας Λάνγκες.
- Μένω στην άλλη πλευρά του διαδρόμου. - Ντάγκμαρ Μπρινκ.
Σε παρακαλώ κυρία Μπρινκ, κάθισε.
Κυρία Μπρινκ, ήμουν κι εγώ παντρεμένη κάποτε.
Πιες αυτό, θα σε καλμάρει.
Δηλαδή δε θα μου πεις; Όχι για το καλό μου, αλλά για το δικό σου καλό.
Δεν υπάρχει τίποτα να πω.
Απλά δεν αντέχω άλλο.
Συγνώμη. Δε θα το ξανακάνω.
Είμαι εξ αυτών που ζητούν πολλά από τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω μου.
Θέλω να είναι καλοί και αληθινοί και ευγενικοί.
Και όταν δεν είναι, το παίρνω πολύ άσχημα.
Και δε μαθαίνω ποτέ.
Μετά από κάθε χτύπημα, σηκώνομαι αφελής κι αισιόδοξη,
με τις ίδιες απαιτήσεις.
Κι έπειτα δέχομαι το επόμενο χτύπημα.
Είμαι σαν εκείνες τις κούκλες που έπαιζα όταν ήμουν παιδί,
με μολυβένιο βάρος στα πόδια.
Αλλά συμβαίνει.. κι αυτές να σπάνε.
Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος που δε σ' απογοήτευσε.
Ναι, ένας.
Αλλά εκείνη η μέρα θα έρθει... και μετά δε θέλω να είμαι εδώ πέρα πια.
- Άρα έχει τελειώσει για τώρα; - Ναι, η κούκλα πάλι στα πόδια της.
- Έτοιμη για το επόμενο χτύπημα. - Κοίτα να αποδεχτείς τη ζωή όπως είναι.
Και να μην έχεις τόσο μεγάλες προσδοκίες.
Να έχεις κάποιον, δε σου φτάνει αυτός;
- Δε γίνεται να έχουμε ο ένας τον άλλον. - Μην είσαι τόσο σίγουρη.
Όχι.
Για το συγκεκριμένο μπορώ να είμαι απολύτως σίγουρη.
Πάω να κοιμηθώ τώρα. Ευχαριστώ που ήρθες.
Δε χρειάζεται ν' ανησυχείς. Μπορείς να πηγαίνεις.
Θα ήθελα να σε δω πρώτα στο κρεβάτι.
Μπορείς να πάρεις υπνωτικό χάπι;
- Ναι... - Έλα, πέσε να κοιμηθείς.
Φώναξέ με μετά να δω αν έχεις ξαπλώσει.
Όπως θέλεις.
Έπεσα.
- Πήρες το υπνωτικό χάπι; - Ναι.
- Να φροντίσω τα υπόλοιπα...; - Όχι.
- Να μείνω εδώ μέχρι ν' αποκοιμηθείς; - Ναι. Θα το ήθελα.
Πέσε και κοιμήσου σαν καλό κοριτσάκι.
- Μπορώ να κρατήσω το χέρι σου; - Φυσικά.
Πάει πολύ καιρός που έπεσα να κοιμηθώ έτσι.
Τώρα οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούν στο κέντρο της πόλης.
Τις ακούς, Άλεξ;
Κοιμήσου τώρα.
Είναι καλό να είσαι ζωντανός. Δε νομίζεις;
Ναι.
Ποτέ μη μ' αφήσεις, Άλεξ. Υποσχέσου το μου.
Σ' αγαπώ τόσο πολύ. Πάρα πολύ.
Γιατί δε μου το είπες ποτέ αυτό;
Πίστευα ότι δε σ' αφορούσε.
Άρα είπε ψέματα στον άντρα της. Μα αυτό δε βγάζει νόημα.
- Δεν ταιριάζει με τον χαρακτήρα της. - Κι εγώ δεν το πιστεύω.
Ο Άλεξ ήταν προφανώς ο έρωτας της ζωής της.
Πώς γίνεται να είναι τόσο σίγουρη ότι ποτέ δε θα είχαν ο ένας τον άλλον;
Ίσως ήταν παντρεμένος ή νεκρός.
Αλλά φοβόταν ότι θα ερχόταν εκείνη η μέρα που θα την απογοήτευε.
Όχι, δεν είχε πεθάνει, όχι τότε τουλάχιστον.
Θα τα πούμε στο δείπνο.
Έτσι έμοιαζε όταν την γνώρισα.
Να, έτσι την είδα εγώ.
Την αποκαλούσα "Κορίτσι των Υακίνθων".
Ήταν ηλίθιο. Αν και την έλεγα τότε "Δις Μοναξιά".
Την πρώτη φορά που την είδα ήταν στο μπαρ του Ριτζ, άνοιξη του '45.
Έπαιζε πιάνο εκεί.
Ποτέ δεν είχα δει άνθρωπο να δείχνει τόσο μοναχικός.
Βασικά, χωρίς να υπολογίζεις τους ψυχασθενείς στο Μπέκονμπέργκετ.
Αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.
Ήμουν στην αρχή κάποιας από τις φάσεις μου και την χάζευα όλη νύχτα.
- Να κεράσω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί; - Ετοιμαζόμουν να πάω σπίτι μου.
Όχι, δε θα πας, γιατί στο ζητώ με τον πιο καλό μου τρόπο, μικρή δις Μοναξιά.
Κάθισε μαζί μου για λίγο. Βλέπεις, είμαι μοναχικός όσο κι εσύ.
Έλα εδώ.
Δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Θέλω μόνο να σε κοιτάζω.
Ξέρω πως θεωρείς ότι είμαι αποκρουστικός τύπος.
Πώς γίνεται μια καλή και τρυφερή πριγκίπισσα νεράιδα σαν κι εσένα...
μια πριγκίπισσα νεράιδα του σουίνγκ...
Απλά μια σκέψη είναι, πώς γίνεται να μην της είμαι άσχημος και απωθητικός;
Ναι, κοίτα τα νύχια μου.
Είναι σαν μεθυσμένα σαλιγκάρια που γέρνουν προς τα μέσα για να κρυφτούν.
Αλλά δεν τα καταφέρνουν. Φτωχά μου μικρά σαλιγκαράκια.
Να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου και να μισείς τον εαυτό σου, ναι, είναι εύκολο.
Είναι πολύ εύκολο.
- Ξέρεις ποιος το έγραψε αυτό; - Όχι.
Αν μου ποζάρεις, θα σου πω.
Υπάρχουν τόσα πολλά όμορφα πράγματα που θέλω να σου πω, μικρή δις Μοναξιά.
Άσε με να ζωγραφίσω το πορτρέτο σου.
Θα είναι μεγάλη τιμή να το ζωγραφίσει ο Ηλίας Κόορνερ.
Μια μέρα θα είμαι εκεί με τα μεγάλα ονόματα. Τα μεγάλα και τα μοναχικά.
Έλα να το κανονίσουμε.
# Θα έρθεις στο στούντιό μου...
# Χιεγκλουντσγκατάν 37...
# Δευτέρα στις 24...
Ας πούμε στις 11; Μετά αυτή η φάση θα τελειώσει.
Θα εκπλαγείς από το πόσο διαφορετικός είμαι. Πες ότι θα έρθεις.
- Υπό έναν όρο. - Ποιον, δις Μοναξιά;
Να απαλλαγείς από τα σαλιγκάρια.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.
Λοιπόν, τι λες;
- Εικαστικά, είναι εξαιρετικό. - Δεν πιστεύεις ότι σου μοιάζει;
Ναι... και όχι ταυτόχρονα.
Δεν είμαι τόσο εμβριθής και μυστηριώδης.
Περισσότερο με σένα μοιάζει.
Όχι, είσαι ακριβώς αυτή η δις Μοναξιά.
Εκείνη που περιμένει για κάτι που ξέρει ότι δε θα γίνει ποτέ.
Όχι, δεν το ξέρεις η ίδια...
Ή δε θες να το παραδεχτείς.
Δεν είναι ωραίο και γαλήνιο να κοιτάς τη βροχερή πόλη απ' το παράθυρο;
Τρύπιες τσίγκινες στέγες, μια και μόνη ομπρέλα στην πόρτα...
και τα κουρνιασμένα περιστέρια στα παράθυρα.
Βροχή.
Με κάνει να σκέφτομαι τη μητέρα μου.
Υποθέτω ότι δεν είμαι αυτό που ήλπιζε.
Ήσουν συχνά μοναχικός όταν ήσουν παιδί;
Ναι.
Το ίδιο κι εγώ.
Έτσι παράτησε τη δουλειά της στο Ριτζ και μετακόμισε εδώ.
Δε θέλαμε να παντρευτούμε, κανείς απ' τους δυο μας δεν πίστευε στο γάμο.
Και βαθιά μέσα μας ξέραμε ότι δε θα κρατούσε ούτως ή άλλως.
Αλλά ποτέ δεν το παραδεχτήκαμε μεταξύ μας.
Δύσμοιρη ψυχή.
Δεν ήξερε τι επερχόταν. Αυτό που είμαι στα χειρότερά μου.
Ήμασταν χαρούμενοι που και που. Ήταν μήνες που δεν άγγιζα μπουκάλι.
Αλλά τότε ήρθε.
Θα ήμουν έξω όλη μέρα και θα έπρεπε να με ψάξει σ' όλη την πόλη,
για να με βρει σε κάποιο χαντάκι,
ή με παρέα να τα πίνω σε κάποιο υπόγειο στην παλιά πόλη,
ή στο αστυνομικό τμήμα.
Δεν είναι και τόσο ωραίο να φροντίζεις κάποιον τέτοιες στιγμές.
Θα 'θελες να ξεντύνεις και να πλένεις ένα βρώμικο, ασυνείδητο κουφάρι;
Αυτή το έκανε.
Μετά από τρεις φάσεις μέσα σε μια χρονιά, είχα φθαρεί όσο ποτέ.
Έλα να φας.
- Δε μπορώ. - Έλα να προσπαθήσεις.
- Αμάν με την γκρίνια σου! - Δεν το κάνω για μένα.
Τότε γιατί δε φεύγεις; Κατάλαβέ το ότι είμαι χαμένο κορμί.
Δεν έχει νόημα να το παλεύεις! Θα καταλήξουμε να σε τραβήξω μαζί μου.
Γιατί δε φεύγεις, πριν να είναι πολύ αργά;
- Σ' αγαπώ. - Αυτό το λες εσύ.
Κανείς δε μπορεί να μ' αγαπάει. Είναι λυπηρό και δεν το θέλω.
Σταμάτα να το παίζεις καλή Σαμαρείτης! Η συμπόνια σου με πνιγεί!
Δεν αντέχω άλλο τη ματιά σου, το αιώνια συγκαταβατικό βλέμμα σου.
- Θα μπορούσε να είναι πολύ καλά. - Ναι, αν έφευγες.
- Όχι, αν το έκανες. - Ώστε αυτό θέλεις.
Θες να με χώσεις σε ίδρυμα, αλλά να το ξεχάσεις αυτό.
Ξέρω όλα αυτά τα μέρη και τους ανακατώστρες νοσηλευτές και γιατρούς,
που έχουν τόσους πολλούς ασθενείς, που ούτε τα ονόματά τους δε θυμούνται.
Υπάρχει γιατρός στην Ελβετία που έχει ανοίξει κλινική με νέες μεθόδους.
Έχει θεραπεύσει όλους όσους πήγαν, αλλά χρειάζεται ένα εξάμηνο.
Κι εκεί θες να πάω. Ποιος θα πληρώσει γι' αυτό το ταξίδι;
Δεν κοστίζει παραπάνω από 8.000 κορώνες.
Όχι παραπάνω από 8.000 κορώνες; Και πού στο διάολο θα τις βρω;
Δε μπορείς να πάρεις προκαταβολή από την γκαλερί;
Έχω σταθερό μισθό 500 κορώνες το μήνα. Είναι δύσκολο.
Αλλά αν μου βρεις 5.000, ευχαρίστως να πάω.
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one
- Το υπόσχεσαι; - Ναι.
- Πού πας; - Μη σε νοιάζει.
- Τι ψάχνεις; - Ένα γράμμα.
Ελπίζω ότι να μη χρειαστεί να το χρησιμοποιήσω.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι,
επέστρεψε το ίδιο απόγευμα κι έβγαλε πέντε χιλιάρικα μπροστά στα μάτια μου.
Αναρωτήθηκα από πού τα βρήκε. Δε μου είπε.
Δεν υπήρχε τίποτα άλλο από το να τα μαζέψω και να πάω, το είχα υποσχεθεί.
Γύρισα σπίτι μετά από 6 μήνες, γερός και δυνατός,
με καθαρό αέρα στα πνευμόνια,
με ροδοκόκκινα μάγουλα, γεμάτος δημιουργικότητα.
Μετά... ακολούθησαν οι πιο ευτυχισμένοι μήνες της ζωής μας.
Μετά βίας βγαίναμε έξω.
Μέναμε σπίτι τα βράδια,ακούγαμε ράδιο και διαβάζαμε βιβλία.
Μόλις είχε πανσέληνο, πηγαίναμε σινεμά.
Δεν είχα αγγίξει ούτε σταγόνα.
Ποτέ δε συναντήθηκα με τους πότες φίλους μου και ζωγράφιζα σαν μανιακός.
Επιτρέψτε μου να σας δείξω ένα από τα αποτελέσματα.
- Λοιπόν, τι πιστεύετε; - Δεν είμαι ειδικός, αλλά...
- Ένα πολύ μπανάλ, σωστά; - Όχι, δεν είναι.
Είναι παραισθησιογόνο μπανάλ και του λείπει ζωή όσο κανένας άλλος πίνακας.
Αλλά δεν το έβλεπα. Συνέχισα να ζωγραφίζω.
Κι εντελώς ξαφνικά, ήρθαν τα Χριστούγεννα.
Χωρίς λεφτά, ως συνήθως, πήγα κάτι πίνακες σ' έναν τακτικό πελάτη μου.
Ήταν σαν να μου άνοιξε τα μάτια και μου είπε την αλήθεια.
Έγινε μεγάλο σκηνικό, του είπα να πάει στο διάολο κι έφυγα.
Βγήκα στο δρόμο, έβαλα τους πίνακες στο τσιμεντένιο τοίχο και τους κοίταξα.
Μου μπήκε στο μυαλό ότι ο τύπος είχε απόλυτο δίκιο.
Ήταν νωρίς το πρωί των Χριστουγέννων.
Εσύ είσαι, Κιέλ; Η Ντάγκμαρ είμαι. Καλά Χριστούγεννα.
Υποθέτω ότι ο Ηλίας δεν είναι μαζί σου;
Άρα δεν είναι...; Είχαμε αποφασίσει να...
Μισό, μισό, ήρθε Χαιρέτισέ μου την Μάγια.
Καλά αναθεματισμένα Χριστούγεννα!
Και το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα στολίδια...
Και τα καρύδια και οι σταφίδες...
Και το χριστουγεννιάτικο γουρουνό- πουλο με το μήλο στο στόμα.
Και η κάλτσα και τα χριστουγεννιάτικα δώρα. Δεν είναι υπέροχα;
Για τον Ηλία, την αγάπη μου, από την πρώην δις Μοναξιά.
Τι να είναι άραγε; Χειροποίητο κασκόλ ή ζευγάρι παντόφλες;
Και ξέρω τι είναι αυτό το πακέτο, είναι καθαριστικό νυχιών.
# Και τα παιδιά λένε κάλαντα στο ραδιόφωνο...
Γιατί δεν λες κάτι; Πες ότι είμαι καραγκιόζης, κάθαρμα.
5.000 κορώνες πήγαν στα σκουπίδια! Από πού τις πήρες, παρεμπιπτόντως;
Η δις Μοναξιά είναι εκβιαστής;
Τέτοιες σκληρές μεθόδους σε παλιούς εραστές για να κάνει κάποιον υγιή,
για να μπορεί να ζωγραφίζει νέους πίνακες.
Τώρα κάτι αξίζει. Τώρα μπορώ να αναπνεύσω ξανά.
Είδες τι έκανες για να γίνουμε ευτυχισμένοι;
Με σακάτεψες σαν ζωγράφο! Αλλά δεν είμαι ακόμα νεκρός.
Δεν ήρθα σ' αυτή τη γη για να μας κάνω ευτυχισμένους, αλλά για να ζωγραφίζω.
Κι αυτό θα κάνω!
Και τώρα τι; Τώρα δεν είμαστε καλά πλέον, έτσι;
Και η μικρή δις Μοναξιά θα φύγει.
Φύγε από τώρα και πάρε το κασκόλ και το καθαριστικό των νυχιών...
και το γουρουνόπουλο και τη ρημάδα τη γύψινη την εκκλησία σου!
Τέλειωσα με σένα και το συνάφι σου!
Χάσου ερείπιο με τις χαζές αντιλήψεις σου για την ευτυχία!
Τι διάολο ξέρεις από ευτυχία; Εσύ δε γνωρίζεις καν τον πόνο!
Μπράβο, που δε νιώθεις καν, πόσο καταραμένη και άδεια είναι η ζωή σου!
Γιατί αν το ήξερες, θα αυτοκτονούσες!
Καλά ξεκουμπίδια, μικρή δις Μοναξιά!
Έπινα για δύο μέρες μέχρι να λιποθυμήσω.
Όταν ξύπνησα, είχε πάρει τα πράγματά της και είχε φύγει.
Στο τραπέζι είχε βάλει τα κλειδιά κι ένα δαχτυλίδι που της είχα δώσει κάποτε.
Το μόνο δώρο που της πήρα ποτέ.
Ποτέ δεν ειδωθήκαμε ξανά.
Θα λες φυσικά ότι ήμουν μπάσταρδος κι ότι δεν έπρεπε να είχαμε χωρίσει έτσι,
αλλά αυτό είναι το μόνο που δε μετανιώνω.
Μ' αρέσουν τα σαλιγκάρια μου. Ανήκουμε ο ένας στον άλλο.
Πλέον δεν υπάρχει νόημα σε ό,τι κάνω.
- Το πορτρέτο δεν είναι προς πώληση; - Όχι, δεν είναι.
Είναι η καλύτερη δουλειά μου, αλλά και πάλι δε θέλω να το κρατήσω.
Περίμενε όμως. Έκανα μερικά σκίτσα πριν απ' αυτό.
Τα έχω κάπου εδώ.
Αυτό είναι το καλύτερο.
Παρ' το.
- Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου. - Δε θέλω λεφτά.
Δε θα το ένιωθα σωστό.
- Ποιος είναι; - Ο Βίλι Μπόργκε, ήταν διάσημος κάποτε.
- Η Ντάγκμαρ έχει ένα άλμπουμ του. - Δε μπορώ να το πιστέψω.
Τον ξέρω αυτόν, πηγαίναμε γυμνάσιο μαζί.
- Ήταν γλοιώδης ακόμα και τότε. - Σου είχε πάρει κάποιο κορίτσι;
Όχι φυσικά, είναι ό,τι πιο ανόητο έχω ακούσει ποτέ.
- Πότε ήταν διάσημος; - Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
- Και είχε ολόκληρο άλμπουμ του; - Ναι, γιατί; Πολλές κοπέλες έχουν.
- Τι ψάχνεις; - Μπόργκε, Βίλι. Βοηθός διαφήμισης.
- Αυτός πρέπει να είναι. - Δε μπορείς να τον πάρεις!
Δεν είναι και κακό να προσπαθήσω, δεν έχω να χάσω τίποτα.
Είστε ο Βίλι Μπόργκε που γίνατε γνωστός με το ψευδώνυμο "Μπιζέλι";
- Ναι, το "Μπιζέλι" σας ομιλεί. - Ήθελα απλά να σας ρωτήσω κάτι.
Ξέρατε μήπως μια κοπέλα που λεγόταν Ντάγκμαρ Μπρινκ;
Αυτήν εννοώ. Κατάλαβα.
Δε μπορώ να εξηγήσω απ' το τηλέφωνο. Μπορώ να έρθω να σας βρω;
Ναι; Ναι, ναι, έρχομαι.
Καταρχάς την γνώρισα σε μια άθλια φιλανθρωπική συναυλία στο Μπλου Χολ.
Ήταν το 1943. Έκανα εμφανίσεις εκεί, ήμουν διάσημος τραγουδιστής κάποτε.
Πουλούσε κάτι σαν κονκάρδες... Μια στιγμή.
Ο Μπόργκε ομιλεί. Η ίδια θα είναι;
Ωραία. Απόψε;
Κοίτα, είναι δύσκολο να πω αμέσως.
Το παίζω μπας και πέσουν πιο εύκολα.
Ναι; Να σε πάρω πάλι εγώ; Όχι, εννοώ μόνο... Κοίτα...
Αυτό μπορεί να διαρκέσει λίγο.
Ξέρω, ξέρω.
Δε με πειράζει που είναι ηλίθιες, μακάρι όμως να μιλούσαν λιγότερο.
Τι είπες; Όχι, δεν έχω κοπέλα εδώ.
Γιατί πρέπει οι γυναίκες να είναι τόσο ζηλιάρες;
Κοίτα, κλαίει τώρα!
Μάλλον θα πρέπει να βγάλω το καλώδιο.
Ντάγκμαρ, είπες. Λοιπόν, για να μην πολυλογώ,
αγόρασα όλες τις κονκάρδες της και όταν το σουαρέ τελείωσε,
πρότεινα να πάμε σπίτι μου και ν' ακού- σουμε τις τελευταίες μου ηχογραφήσεις.
Κοίτα, δε νομίζω ότι ήταν ότι πιο ρομαντικό αυτό που έκανα,
αλλά συνήθως στα κορίτσια αρέσουν αυτά κι αυτό είναι το σημαντικό.
Φρόντιζα να τους δίνω πάντα ένα άλμπουμ ως δώρο.
Αυτό το άλμπουμ περιέχει τις καλύτερες ηχογραφήσεις μου.
Θα χαρώ να το πάρεις ως ανάμνηση στης αποψινής βραδιάς.
- Όπως και πολλές πριν από μένα; - Καμία, Ντάγκμαρ! Στ' ορκίζομαι.
Ξέρεις Ντάγκμαρ, βαθιά μέσα μου είμαι πολύ μοναχικός άνθρωπος.
Μοναχικός και ανίατα ρομαντικός. Είμαι και μοναχικός, υποθέτω.
Η γενιά μας φοβάται το ρομαντισμό.
Προτιμάμε να πηδήξουμε από παράθυρο,
παρά να αντιμετωπίσουμε την ανάγκη για τρυφερότητα.
- Ίσως δεν την έχουμε ανάγκη. - Σίγουρα την έχουμε, έτσι δεν είναι;
Υποθέτω πως την έχω. Αλλά δεν την νιώθω για κάποιον τώρα.
- Εννοείς εμένα; - Μεταξύ των άλλων.
- Πόσο καιρό είσαι παντρεμένη; - Τρία χρόνια.
Γιατί είσαι δυστυχισμένη;
- Πρέπει να φύγω τώρα. - Όχι, δε θα ξανακάνω τέτοια ερώτηση.
- Το υπόσχεσαι; - Το ορκίζομαι.
- Οι τοίχοι είναι λεπτοί εδώ; - Όχι, θα ουρλιάξεις;
Όχι.
Συνέχισε, παίζεις καλά.
Δεν υπάρχει συνέχεια. Ως εδώ ήταν.
Γιατί αυτό;
Στέρεψε η έμπνευσή μου.
Πώς τον λένε;
Κάνεις λάθος. Δεν υπήρχε κάποιος.
Αυτό φταίει λοιπόν. Δεν έχεις αγαπήσει ποτέ κανέναν αληθινά.
Δεν έχω;
Όχι. Ευτυχώς, τουλάχιστον.
Το βλέπω στα μάτια σου.
- Θα καλέσεις ταξί να με πάρει; - Μπορώ να σε κάνω πολύ ευτυχισμένη.
Κάλεσε.
Πίστεψέ το ή όχι, κάλεσα ταξί και την συνόδευσα μάλιστα σπίτι της.
Στα προάστια. Εγώ, που δε συνόδευσα ποτέ καμία άλλη σπίτι της!
Δεν ήταν τότε και από τις πιο επιτυχημένες σου νύχτες.
Ακριβώς το αντίθετο. Θα νομίζεις ότι τρελάθηκα,
αλλά χαίρομαι που δε συνέβη τίποτα, έμεινε η ωραία ανάμνηση.
- Και δεν έχω πολλές τέτοιες. - Ήταν η μοναδική φορά που την είδατε;
Όχι, αλλά πέρασε ένας χρόνος μέχρι να συναντηθούμε ξανά.
Είχα κάνει τουρ για τους στρατευμένους...
και είχα φτάσει στο σιδηροδρομικό σταθμό εντελώς εξουθενωμένος.
- Ντάγκμαρ, γιατί είσαι εδώ; - Μόλις αποχαιρέτισα τον σύζυγό μου.
Αυτό θα πει τύχη για μένα!
Έλα να περάσουμε το βράδυ μαζί. Αυτή είναι η τσάντα σου;
Αυτός ο μήνας ήταν σκότωμα για μένα και τώρα ήρθε η ώρα να επανορθώσω.
Πώς σου φαίνεται το ντουλάπι για τα κοκτέιλ; Κομψό δεν είναι; 950 κορώνες.
Αλλά από την άλλη, ήταν περιορισμένη έκδοση.
- Τι θα 'θελες να πιες; - Νομίζω ότι έχω πιει αρκετά.
Ούτε ένα ποτήρι σαμπάνια τουλάχιστον; Θα στο φέρω δροσερό σε ένα λεπτό.
- Όχι για μένα. - Εντάξει, όπως θες.
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one
Πόσο... πόσο καιρό θα λείπει ο σύζυγός σου;
Για πάντα.
Παίρνουμε διαζύγιο, το αποφασίσαμε σήμερα.
Δεν εννοείς δηλαδή...; Κοίτα, συμβαίνουν κι αυτά.
- Υποθέτω ότι νιώθεις περίεργα; - Ναι.
- Χαίρομαι που δεν είμαι εγώ ο λόγος. - Μα εσύ είσαι.
Ορίστε;
Όταν ήρθα σπίτι σου εκείνο το βράδυ μετά το σουαρέ,
ο άντρας μου με περίμενε.
Να πάρει! Μάλιστα, αυτά είναι. Ένας Θεός ξέρει τι θα σκέφτηκε.
Θα έπρεπε να με ξέρει καλύτερα.
Αλλά δε με εμπιστεύτηκε ποτέ. Αναρωτιέμαι γιατί έτσι.
Επομένως ήσουν άνευ λόγου μαζεμένη εκείνο τον καιρό.
- Δεν το έκανα για μένα. - Δεν είπα αυτό, εννοώ για χάρη του.
Ένας πιο κυνικός θα έλεγε ότι το αφήσες για πιο μετά.
Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ, μέχρι που εμφανίστηκες στο σταθμό.
Αλήθεια λες; Σίγουρα δε θες να βάλω τη σαμπάνια να δροσίζει;
Όχι, αλλά θα καλέσεις για ταξί;
Μα... τι λες;
Λυπάμαι που θα σ' απογοητεύσω. Ήταν λάθος μου που ήρθα εδώ.
Ντάγκμαρ, δε γίνεται πάλι να μου φύγεις!
Σε αποζητούσα μέρα παρά μέρα. Σε σκεφτόμουν μέρα και νύχτα.
- Δεν καταλαβαίνεις ότι σ' αγαπώ; - Το ξέρεις ότι δεν είναι αλήθεια.
Υπάρχει μόνο ένα άτομο που θ' αγαπάς πάντα.
Τον εαυτό σου.
Γιατί με πληγώνεις έτσι;
Μη γίνεσαι μελοδραματικός, δε σου ταιριάζει.
Κάλεσε τώρα ένα ταξί.
Δεν υπήρχε κάτι άλλο να γίνει,
αλλά τουλάχιστον πήγε μόνη της σπίτι εκείνη τη φορά.
- Και κέρδισες άλλη μία ανάμνηση. - Κράτησέ τες όλες άμα θες.
- Ήταν περίεργο κορίτσι. - Γιατί το λες; Δε σ' αγαπούσε.
Βασικά, μ' αγαπούσε και αυτό εκδηλώθηκε αργότερα.
Μη το πεις σε κανέναν.
Ο λόγος που αφαίρεσε τη ζωή της ήταν γιατί δεν ευδοκίμησε ο ερωτάς μαζί μου.
Τη νύχτα πριν το συμβάν, ένας φίλος μου τηλεφώνησε.
Βρήκε δύο υπέροχες κυρίες στο μπαρ Άλντον.
Έφυγα τρέχοντας, η μία ήταν κοκκινομάλλα.
Η Ντάγκμαρ έπαιζε εκεί, αλλά δε μ' ενοχλούσε καθόλου.
Τα κορίτσια ήταν όμορφα.
Δύο Σουηδέζες που μόλις είχαν γυρίσει από το εξωτερικό.
Καθίσαμε δυο ώρες και τα πίναμε.
Όταν η Ντάγκμαρ σταμάτησε να παίζει, η κοκκινομάλλα άρχισε να της φωνάζει,
επειδή πήγαιναν σχολείο μαζί, οπότε συνεχίσαμε στο σπίτι μου.
- Δεν ήταν αποκρουστικό; - Δεν ήταν και τόσο κακό.
- Βενεδικτίνη ή κακάο; - Δεν υπάρχει κονιάκ;
Εγώ την έπιασα την καλή. Ο Γερμανός μου ήταν πάντα καλός.
- Δηλαδή λες, ότι δούλεψες γι' αυτούς; - Ναι, ή θα ήταν αυτό ή η κόλαση.
Είναι εύκολο να κάθεσαι εδώ, να κατσου- φιάζεις και να μιλάς για οπορτουνισμό.
- Ορίστε το κονιάκ. - Πάντα μου άρεσαν οι Γερμανοί.
- Με ποιους συνεργάστηκες; - Από 'δώ κι από 'κεί.
Δεν είναι για τα αγνά χεράκια σου, σε διαβεβαιώ γι' αυτό.
Αλλά όταν είσαι χωμένη στα σκατά, δε φοβάσαι να τ' αγγίξεις μετά από λίγο.
Να το γεμίσω;
Γέμισέ το, έχω μεθύσει κρυφά με πιο δυνατούς άντρες από σένα.
- Οι Γερμανοί δεν αντέχουν τα πολλά. - Έχω πιει με όλες τις εθνικότητες.
- Και πιο πολύ από τώρα;
Να κοιτάς τη δουλειά σου, αδερφέ. (Στα αγγλικά)
- Θα έρθεις λοιπόν σε μένα; - Δεν το νομίζω.
- Γιατί όχι; - Δεν έχω χρόνο για τέτοια ανταμοιβή.
Λοιπόν, πώς είσαι;
Μια χαρά.
Δεν έχεις αλλάξει, Ντάγκμαρ.
Δε μπορώ να πω το ίδιο για σένα.
Παίξε κάτι χαρούμενο. Μια σάμπα.
- Χορεύεις σάμπα Βίλι ,έτσι; - Εφόσον θα τη χορέψουμε μαζί, ναι.
- Είμαι τρελός για τις κοκκινομάλλες. - Ακόμη κι αν είναι βαμμένες;
- Ελπίζω να φύγουν σύντομα. - Νυστάζεις;
- Όχι, εσύ; - Όχι! Θα πρέπει όντως να περιμένουμε;
Θα δίναμε καλύτερη εντύπωση.
Αυτή τη στιγμή, θέλω να δώσω κακή εντύπωση.
Σ' αυτή την περίπτωση...
Μόλις είχαμε κλείσει την πόρτα όταν σταμάτησε να παίζει.
Όταν επέστρεψα, είχε φύγει. Και την επόμενη μέρα, νεκρή.
- Δε βγάζει νόημα. - Αυτή είναι η ιστορία.
Μπορεί να μ' ερωτεύτηκε ευθύς εξαρχής, χωρίς να το γνωρίζει.
Όταν με είδε στην αγκαλιά άλλης, συνειδητοποίησε ότι ήταν πολύ αργά.
Να ξαναβάλω το καλώδιο, μπορεί να με θέλουν πάλι.
Κι έτσι λύνεται το μυστήριο της Ντάγκμαρ Μπρινκ.
- Κακόμοιρε Άντερς. Στεναχωρήθηκες; - Ναι, στεναχωρήθηκα.
Μακάρι να μην είχα εμπλακεί ποτέ σ' αυτή την ιστορία.
Οι άνθρωποι δεν παύουν ποτέ να εκπλήσσουν. Ή να απογοητεύουν.
Μια γυναίκα που νόμιζα ότι ήταν μία στις χίλιες,
ήταν απλά μια κοινή θνητή.
Δε νομίζω ότι ήταν έτσι.
Μην το λες, δε γνώρισες τον Βίλι Μπόργκε.
Αν αυτοκτονήσεις για χάρη του, είσαι μια κοινή το λιγότερο.
Το μυστήριο που δεν ήταν ποτέ, λύθηκε. Ανακαλύψαμε όλα τα σημαντικά.
Δεν έχει απομείνει κανένας να ρωτήσουμε, θα φέρω ένα φλιτζάνι τσάι.
- Υπάρχει ένας. - Ποιος;
Η κοκκινομάλλα με την οποία πήγαινε σχολείο.
Ό,τι κι αν ξέρει, δεν αλλάζει τίποτα. Ποτέ δεν έμαθα το όνομά της.
- Θα ήθελα να την βρω. - Τηλεφώνησε στον Μπόργκε.
Το καλώδιο είναι στη θέση του πάλι.
Με λένε κυρία Βίκνερ. Ο σύζυγός μου ξέχασε να σας ρωτήσει κάτι.
Η κοκκινομάλλα που βρισκόταν σπίτι σας με την Ντάγκμαρ,
πώς την έλεγαν;
- Πώς την έλεγαν είπατε; - Άλεξ.
Ολόκληρο ήταν Αλεξάνδρα, αλλά έχω ξεχάσει το επώνυμό της.
Δεν έχει σημασία. Συγνώμη για την ενόχληση.
Άλεξ, σ' αγαπώ τόσο πολύ! Πάρα πολύ!
Δε μπορούμε ποτέ να έχουμε ο ένας τον άλλον.
Υπάρχει μόνο ένας, που δε μ' έχει απογοητεύσει.
Αλλά εκείνη η μέρα θα έρθει. Και μετά δε θέλω να είμαι εδώ πέρα πια.
Βρήκες το όνομά της;
Όχι, το είχε ξεχάσει.
Απόδοση & Επιμέλεια Υποτίτλων: Magico Tammy Team / zachs75